Po wielu latach na ulice Krakowa powróciła procesja ku czci Najśw. Serca Pana Jezusa.
20 czerwca 2026 r. na zakończenie ogólnopolskiej peregrynacji wizerunku Serca Jezusowego oraz relikwii św. Józefa Sebastiana Pelczara i bł. M. Klary Szczęsnej Rycerze Kolumba zorganizowali procesję z kościoła Sióstr Sercanek przy ul. Garncarskiej do Bazyliki OO. Jezuitów. Wydarzenie, w którym wzięło udział kilkaset osób, było publicznym wyznaniem wiary i powrotem do tradycji, która budowała religijną tożsamość Krakowa w latach 1886-1939.
W sobotnie popołudnie po uroczystych Nieszporach wyruszyła procesja, w której wzięli udział: ks. dr hab. Witold Ostafiński, ks. prof. dr hab. Tomasz Kraj i dr Krzysztof Homa SJ, licznie zgromadzone siostry sercanki i siostry z innych zgromadzeń zakonnych, a także kilkudziesięciu Rycerzy Kolumba z całej Polski, a wśród nich członkowie Korpusu Patriotycznego, oraz przedstawiciele Instytutu Religijno-Patriotycznego św. Józefa Sebastiana Pelczara „Iskra Bożego Serca i Maryi” i czciciele Serca Jezusowego. Wspólnej modlitwie towarzyszyła Orkiestra Dęta z Zielonek.
Po zakończeniu procesji uroczystej Mszy św. w Bazylice OO. Jezuitów przewodniczył ks. abp Marek Jędraszewski. W homilii zachęcił wszystkich zgromadzonych, aby patrzyli na przebite Serce Pana Jezusa i od Niego uczyli się prawdziwej miłości.
– Macie być rycerzami, którzy zginają kolana przed Ojcem i błagają Go o wzmocnienie sił wewnętrznych dla was samych, dla Polek i Polaków oraz dla tych, dla których Serce Pana Jezusa jest źródłem miłości, pociechy i nadziei – podkreślił Ksiądz Arcybiskup.
Przed błogosławieństwem Rycerze Kolumba odczytali modlitwę zawierzenia się Najśw. Sercu Pana Jezusa, która była dopełnieniem peregrynacji trwającej od 1 marca 2025 r.
fot.: siostry sercanki, BP Archidiecezji Krakowskiej
HISTORIA PROCESJI KU CZCI NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA ULICAMI KRAKOWA
„Jedna z najwspanialszych manifestacji katolickich naszego miasta” – tak krakowski „Czas” opisał w czerwcu 1906 roku procesję ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przez ponad pół wieku była ona jednym z najważniejszych wydarzeń religijnych Krakowa, gromadząc tysiące wiernych i nadając szczególny charakter ulicom miasta.
Początki tej tradycji sięgają roku 1886. Jej inicjatorem był jezuita o. Henryk Jackowski, wspierany przez przełożonego domu św. Barbary, o. Stanisława Załęskiego, oraz administratora kościoła św. Barbary, o. Franciszka Eberharda. Ten ostatni znany był w Krakowie z gorliwego szerzenia nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego. Dla o. Jackowskiego procesja miała być czymś więcej niż tylko publicznym wyrazem pobożności. Widział w niej okazję do prowadzenia wiernych do Serca Bożego „po ratunek i zmiłowanie”, a zarazem sposób zawierzenia Ojczyzny i całego narodu Bożej opiece.
Początkowo procesja wyruszała z kościoła św. Barbary i zmierzała na Mały Rynek. Szczególne znaczenie zyskała jednak w 1921 roku. Wówczas po raz pierwszy rozpoczęła się w nowo konsekrowanym kościele oo. jezuitów przy ul. Kopernika. Jej uczestnicy przeszli tradycyjną trasą na Mały Rynek, gdzie pod przewodnictwem kard. Edmunda Dalbora, prymasa Polski, episkopat dokonał uroczystego aktu poświęcenia narodu polskiego Najświętszemu Sercu Jezusa. Był to moment, który w pełni urzeczywistnił idee przyświecające twórcom procesji jeszcze pod koniec XIX wieku. Przez kolejne lata procesja niezmiennie wpisywała się w krajobraz religijny Krakowa. Tą samą trasą podążała aż do 1939 roku, kiedy mieszkańcy miasta po raz ostatni przed wybuchem II wojny światowej oddali publiczny hołd Bożemu Sercu. Od początku uroczystościom przewodniczył biskup krakowski lub delegowany przez niego kapłan. Wśród nich znalazł się m.in. ks. Sebastian Pelczar, późniejszy święty Kościoła katolickiego i założyciel Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, który przewodniczył procesji w 1896 roku.
O znaczeniu tych uroczystości najlepiej świadczą relacje prasowe z epoki. Krakowski „Czas” szczegółowo opisywał imponujący przebieg procesji. Na jej czele szły bractwa religijne, za nimi liczne stowarzyszenia ze sztandarami, chorągwiami i zapalonymi świecami. Dalej podążali kapłani diecezjalni i zakonni, a w centrum pochodu biskup niosący Najświętszy Sakrament pod baldachimem. Honorową straż pełnili weterani wojskowi i funkcjonariusze służb porządkowych, zaś za celebransem kroczyły tysiące wiernych. Samo miasto przygotowywało się do tego wydarzenia w wyjątkowy sposób. Sklepy pozostawały zamknięte, a okna kamienic dekorowano obrazami świętych, kwiatami i dywanami. Ulice, którymi przechodziła procesja, stawały się na kilka godzin przestrzenią wspólnej modlitwy i publicznego świadectwa wiary. Tak uroczysta oprawa nie była przypadkowa. Jak przypominał jezuita o. Jarosław Rejowicz, autor wydanej w 1908 r. historii krakowskich procesji, miały one charakter nie tylko modlitewny, ale również ekspiacyjny. Były publicznym wynagrodzeniem za grzechy społeczne i narodowe. Dodatkowo organizatorzy i kaznodzieje chętnie podkreślali szczególną rolę Polski w rozwoju kultu Najświętszego Serca Jezusowego. To właśnie na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, za zgodą Stolicy Apostolskiej, po raz pierwszy wprowadzono Jego publiczny kult. Przypomniał o tym podczas kazania wygłoszonego w czasie procesji w 1904 roku jezuita o. Stefan Bratkowski.
Dziś procesje ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa pozostają ważnym elementem katolickiej tradycji. Przedwojenne krakowskie uroczystości przypominają jednak o czasach, gdy religijne manifestacje gromadziły całe miasto, stając się nie tylko wydarzeniem kościelnym, lecz także wyrazem wspólnotowej tożsamości i narodowej jedności.
Inauguracja peregrynacji miała miejsce 2 marca 2025 roku na Jasnej Górze podczas Mszy św. sprawowanej przez abp. Wacława Depo, kapelana stanowego Rycerzy Kolumba w Polsce. Pobłogosławione wówczas cztery kopie obrazu peregrynowały po parafiach, w których obecni są Rycerze Kolumba.
Wizerunek Najświętszego Serca Jezusa jest kopią obrazu autorstwa włoskiego malarza Pompeo Batoniego, który powstał w 1760 roku. Obraz znajduje się w jezuickim kościele Najświętszego Imienia Jezus (Il Gesù) w Rzymie. Wizerunek Jezusa trzymającego na dłoni swoje Serce został przeniesiony na płótno w oparciu o objawienia francuskiej wizytki Małgorzaty Marii Alacoque, które miały miejsce między 1673 a 1675 rokiem. Mistyczce czterokrotnie ukazujący się Chrystus nakazał szerzenie czci swojego Serca.
Kult ten zyskał wyjątkową rangę, gdy w 1765 roku papież Klemens XIII ustanowił liturgiczne święto Najświętszego Serca Jezusa. Obraz Pompeo Batoniego jest pierwszym i zarazem najsłynniejszym przedstawieniem ku czci Serca Jezusa. Ikonograficzne ukazanie postaci Chrystusa z kościoła Il Gesù stało się pierwowzorem dla wszystkich późniejszych malowideł przedstawiających ten motyw.
źródło: diecezja.pl