100. rocznica zatwierdzenia Zgromadzenia Służebnic Najśw. Serca Jezusowego przez Stolicę Apostolską była okazją do zorganizowania sesji, poświęconej zagadnieniom historycznym, eklezjalnym oraz wątkom prawnym tego wydarzenia.
W Domu Generalnym sióstr sercanek w Krakowie 17 marca 2012 r. w kilku referatach zostały przypomniane związki Zgromadzenia ze Stolicą Świętą na przestrzeni ostatnich stu lat.
Po wprowadzeniu, jakie uczyniła przełożona generalna sióstr sercanek m. Agnieszka Kijowska, pierwszy referat wygłosił ks. dr Józef Morawa, wykładowca UPJPII w Krakowie, który mówił o eklezjalnym wymiarze życia zakonnego. Zatwierdzenie Zgromadzenia na prawie papieskim „było uznaniem charyzmatu za bogactwo, które Bóg dał Kościołowi” mówił ks. Morawa.
O konsekwencjach prawnych zatwierdzenia zgromadzeń zakonnych na prawie papieskim przypomniał w swoim wystąpieniu ks. dr hab. Piotr Majer, kanclerz kurii krakowskiej. Odwołując się do obecnie obowiązującego prawa kanonicznego wykazał różnice i skutki zatwierdzenia instytutu życia konsekrowanego na prawie diecezjalnym i papieskim. „Aby jakieś charyzmaty założycielskie nie pozostały tylko pobożnymi myślami (…) muszą zostać ostatecznie zatwierdzone przez władzę Kościoła” – przypomniał ks. Kanclerz.
W kolejnym referacie s. Jadwiga Kupczewska, SŁNSJ ukazała starania założycieli Zgromadzenia: św. Józefa Sebastiana Pelczara i sł. B. Klary Szczęsnej o uzyskanie kanonicznego zatwierdzenia sióstr sercanek przez Stolicę Apostolską. Zaowocowało to otrzymaniem dekretu pochwalnego wydanego przez Kongregację dla Zakonników w 1909 r. , a wreszcie zatwierdzeniem Zgromadzenia przez Watykan 12 marca 1912 r. Dopełnieniem tych starań była ostateczna aprobata Konstytucji w 1923 r. Uczestnicy sesji mogli osobiście zobaczyć dekrety zatwierdzające Zgromadzenie i jego Konstytucje zaprezentowane na wystawie przygotowanej na tę okazję.
Następna prelegentka, którą była s. as. Konrada Dębicka, SŁNSJ wskazała na okoliczności kontaktów Zgromadzenia ze Stolicą Świętą. Ostatnie 100 lat działalności sióstr sercanek przypadło na czas 10 pontyfikatów papieskich jak również posługi 10 przełożonych generalnych Zgromadzenia.
Najwięcej kontaktów z Watykanem i osobą papieża było za pontyfikatu bł. Jana Pawła II, o czym przypomniały: m. Szczęsna Niemiec i s. wik. Auxilia Felisiak ubogacając swoje wystąpienie ciekawą fotograficzną prezentacją. Pontyfikat ten szczególnie wpisał się w historię sióstr sercanek, bowiem 5 z nich posługiwało Ojcu Świętemu przez cały czas jego posługi piotrowej.
Ostatnie wystąpienie - szczególnie oczekiwane – było formą świadectwa naocznego świadka życia bł. Jana Pawła II - s. przeł. Tobiany Sobotki, SŁNSJ.
„Cokolwiek powiem, nie będzie tym, co chciałabym powiedzieć” to słowa, jakimi rozpoczęła swoje wzruszające wystąpienie. Oto kilka wspomnień, jakie uczestnicy spotkania mogli usłyszeć z ust s. przeł. Tobiany:
„Z pewnym lękiem rozpoczęłyśmy pracę na Watykanie mając świadomość, że służymy Następcy św. Piotra, stąd pełniłyśmy ją z wielkim oddaniem. (…) Ojciec Święty darzył nas pełnym zaufaniem, co nam dodawało sił. Od razu stworzyła się serdeczna atmosfera. (…) Jan Paweł II przychodził codziennie rano do kuchni, aby pozdrowić siostry. (...) Ojciec św. pisał dokumenty po polsku, stąd s. Eufrozyna Rumin, SŁNSJ przepisywała rękopisy papieskie. (…) (…) Był to człowiek modlitwy, modlił się nieustannie. O godz. 15.00 często powtarzał: Pan Jezus umiera na krzyżu. (…) W nocy, gdy się przebudził szedł do kaplicy, aby się modlić. Gdy już nie mógł iść sam prosił, by ktoś poszedł w jego imieniu”.
Obchody 100. rocznicy zatwierdzenia Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego przez Stolicę Świętą zakończy Msza Święta dziękczynna sprawowana 19 marca br. w kościele sióstr sercanek pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie przy ul. Garncarskiej o godz. 18.30.