W dniu święta bł. Matki Klary w roku 125 rocznicy powstania Zgromadzenia, 7 lutego 2019 r., Mszę św. dziękczynną za otrzymane łaski z prośbą o rychłą kanonizację bł. M. Klary, o rozwój Zgromadzenia, o głębię duchową dla sióstr na wzór Założycieli i nowe powołania, sprawował w kaplicy Domu Prowincjalnego w Rzeszowie ks. prał. Józef Stanowski, proboszcz Parafii św. Judy Tadeusza.
We Mszy św. uczestniczyły przedstawicielki dwóch wspólnot rzeszowskich.
W homilii ks. Prałat podkreślił, że Bł. Matka Klara była wzorem łagodności i pokory serca, które są owocem przylgnięcia ludzkiego serca do Serca Bożego. Tylko ten kto pozwala się kochać Panu Bogu i odpowiada miłością na miłość, jest zdolny do tego, by nie szukać siebie, nie szukać swojej chwały, wygody, tylko taki człowiek potrafi zaufać Bogu, bo wie, że żaden życiowy balast nie jest za ciężki, jeżeli się zważy go miarą miłości do Bożego Serca.
Celebrans podkreślił także, że osoby znające Matkę Klarę zaświadczały o ogromnej skromności, jaka ją cechowała, nigdy się nie wynosiła nad innych. Podczas Mszy św. siadała w ostatniej ławce, Komunię św. przyjmowała po wszystkich, a o potrzebie skromności mówiła w sposób obrazowy, który dużo daje do myślenia: Osoba wysokiego wzrostu chcąc przejść przez niskie drzwi, musi się schylić, aby nie rozbić sobie głowy. Coś podobnego zachodzi w duszach przełożonych, jeżeli ktoś został wyniesiony na piedestał przełożeństwa, zaufano mu, pozwolono kierować sobą, to powinien nisko skłaniać głowę, żeby nie rozbić głowy o futrynę jak ją za wysoko podniesie.
M. Klara ubierała się skromnie i schludnie, w domu nosiła pocerowany habit, posiadała tylko niezbędne rzeczy, podobne umiarkowanie zalecała siostrom. Ale zupełnie inaczej miała się sprawa, jeśli chodzi o liturgię, o wyposażenie kaplicy, ołtarza – nigdy nie szczędziła, by tu chwała Boża była jak najpełniejsza, paramenty liturgiczne jak najpiękniejsze - i tak powinno być (…).
Na zakończenie liturgii wszyscy jej uczestnicy uczcili relikwie bł. M. Klary.