Siostry należące do Prowincji Najświętszego Serca Jezusowego w USA: s. as. Ryszarda Wittbrodt i s. Angela Marie Igou w minione wakacje podjęły posługę apostolską w odległej parafii pw. Niepokalanego Serca Maryi w miejscowości Page w Arizonie.
Poniżej zamieszczamy wspomnienie z tego wyjazdu:
W lipcu 2020 r., na zaproszenie ks. prob. Thomasa Majkowskiego, razem z s. Angelą Marie Igou, wybrałyśmy się w daleką podróż, aż do Arizony, do parafii pw. Niepokalanego Serca Maryi w Page. Spędziłyśmy, tam dwa tygodnie, prowadząc katechezę dla uczniów szkoły podstawowej. Najbliższa parafia znajduje się w odległości około 150 km więc dzieci nie mogą dojeżdżać co tydzień na religię. W związku z tym ksiądz co roku zaprasza siostry z różnych zgromadzeń zakonnych do pomocy w wakacyjnym wychowaniu religijnym dzieci i młodzieży oraz w przygotowaniu do sakramentów.
Ks. Thomas opowiadał nam, że dawno temu spotkał na pewnym lotnisku m. Amabilis Dębicką i w ten sposób dowiedział się o naszym Zgromadzeniu. Postanowił więc zaprosić siostry do pracy w swojej parafii. Podjęłyśmy się tego zadania właśnie w te wakacje. Będąc w Arizonie z wdzięcznością myślałyśmy o naszej m. Amabilis, która bardzo chciała, byśmy tam pojechały. Wówczas dotarła do nas wieść, że w czasie naszej posługi w tutejszej parafii Serce Boże wezwało do siebie naszą Drogą Matkę Amablis. Był to dla nas bardzo wymowny znak.
Z powodu epidemii koronawirusa miałyśmy małą grupkę dzieci, w rożnym wieku, ale wielką radość sprawił nam fakt, że czworo z nich przystąpiło do sakramentu pokuty, a także do Komunii św. i bierzmowania. Ten cykl wychowawczy można byłoby nazwać religijnym maratonem, ale warto było włożyć w tę posługę wiele trudu. Radość tych dzieci i ich rodzin pozostanie na zawsze w naszej pamięci.
Na pewno pozostanie też w naszych sercach życzliwość Księdza Proboszcza i parafian, a także kultura i tradycja tego amerykańskiego stanu z tak odmiennym klimatem niż ten, w którym żyjemy na co dzień. Temperatury dochodziły do 40°C.
Mieszkanki tej parafii codzienne troszczyły się o posiłek dla nas, natomiast siostry zakonne z Indii, prowadzące w tym miejscu przedszkole, udostępniły nam wiele pomocy katechetycznych.
W weekendy ks. Thomas poświęcał nam swój czas im zabierał w przepiękne okolice. Mogłyśmy więc zobaczyć Grand Canon, Park Zion oraz rezerwat indiański. Robiłyśmy pamiątkowe zdjęcia, by po powrocie pokazać siostrom, ale te cuda przyrody są jeszcze piękniejsze na żywo.
Szczególnym dla nas przeżyciem, była wizyta w rezerwacie Indian Nawaho. Nie mogłyśmy spotkać się i porozmawiać z tutejszymi mieszkańcami ze względu na epidemię koronawirusa i wielu zachorowań w rezerwacie. Niemniej jednak dowiedziałyśmy się choć w pewnym stopniu, jak wygląda ich codzienne życie. Wielu Indian, chce zachować tradycje i warunki dawnych pokoleń, dlatego żyją bez wody bieżącej i elektryczności, w bardzo ubogich warunkach. Główne problemy, z którymi borykają się mieszkańcy Nawaho to duża przestępczość, alkoholizm i rozbite rodziny. Jednak na pomoc najbardziej potrzebującym jak zawsze śpieszy Kościół. Jest to wielkie pole do pracy. W tym kontekście nasuwają się słowa Pana Jezusa zawarte w Ewangelii: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo (Łk 10, 2). Te słowa są piękną modlitwą za Kościół w Arizonie i w pełni oddają rzeczywistość, w której dane nam było posługiwać. Za ten piękny czas niech będzie chwała Bożemu Sercu.